من آدم قوی ای هستم. یعنی قابلیت کش اومدن رو دارم. دیدین بچه تو شکم مامان بزرگ میشه، شکم مامان هم کش میاد؟ منم می تونم میزان غم زیادی رو توی خودم نگه دارم و کش بیام و نترکم. یعنی اصلا ناراحت هم نباشم. گاهی این کش اومدنم به نهایت خودش می رسه و من می ترکم. اونوقت غم توی بدنم آب میشه و از چشمام می ریزه بیرون. دوباره خالی میشم و ظرفیتم می ره بالا. دقیقا فردای اون روزی که ترکیدم حس سبکی دارم. و اصلا نمی تونم هیچ کاری انجام بدم. حتی نمی تونم زیاد راه برم. عین کسی که بچه اورده :)) خب امرز کلاسم ساعت 4تا8هست و من کلی وقت دارم تا دوباره انرژی جمع کنم. فکر کنم با حموم شروع کنم بهتر باشه.
یک عدد گلی سرما خورده می نویسه براتون.
توی کلاس دیدم تنم واقعا درد می کنه و ترسیدم شب بدتر بشم، به مامانم اس ام اس دادم گفتم بعد از کلاسام میرم دکتر.گفت صبرکن بابا باهات بیاد،ولی گفتم نه.
از تنهایی دکتر رفتن بدم میاد.گریه م میگیره.. :دی ولی خب رفتم دیگه.دست بزنید برام.البته قبلا هم رفته بودم.حالا میتونید دست هم نزنید حتی.ولی بهرحال!
تاریخ تولدم رو پرسید و گفت متولد هفتاد و شیشی؟؟اصلا بهت نمیاد! چقد بیبی فیسی!
اینو همیشه شنیدم و عادت دارم. ولی نامرد دو تا امپول بهم داد و کلی قرص. نگران نشینا. آمپولاش اصلا درد نداشت. الانم تو همون جای همیشگیم (وسط هال) دراز کشیدم و دارم هایده می خونم:
دل دیوونه ای دل ای بی نشونه ای دل
ندونستی زمونه نامهربونه ای دل
به به
ناز نفست
از بازی "تصور کردن" لذت می برم. مثلا تو تابستون زیر آفتاب میشینم یا دراز می کشم، عینک آفتابی می زنم و آب پرتقال می خورم و تصور می کنم کنار دریام و دارم آفتاب میگیرم.شاید بگین در واقعیت هم میشه این کار رو کرد؟بله میشه ولی یه عالمه باید تا جنوب برم و یه جزیره ی دنج رو پیدا کنم.تازه تابستون اگر برم دریای جنوب،جزغاله میشم :)
تو زمستون هم وقتی تو ماشینم و از خیابونایی که آب گرفته می رم تصور می کنم توی یه قایق گنده ام و زیر آب پر از دلفینه :)))))))
شما پیشنهادی برای تصور کردن ندارین؟