Woo-Hoo

مینویسم..حتی وقتی که نوشتن هم بلد نبودم،مینوشتم.. اینجا دفترچه خاطرات منه ^_^

Woo-Hoo

مینویسم..حتی وقتی که نوشتن هم بلد نبودم،مینوشتم.. اینجا دفترچه خاطرات منه ^_^

دسته به دسته

دو نوع آدم آروم وجود داره
نوع اول: آدم آرومی که بیشتر باعث می شه دق کنی. چون بیخیاله. مثلا اگه یه بحثی پیش بیاد یا اتفاقی بیفته این آدم فقط وایمیسته نگات می کنه. گوش می ده ولی عکس العملی نداره. چه بسا یه لبخند هم گوشه ی لبشه و آخرشم کار خودشو می کنه. این آدما آینه ی دق هستن.
نوع دوم آدم آرومیه که خیلی اهمیت میده ولی عصبی نمی شه. گوش می ده. آرومت می کنه. بهت می فهمونه که براش مهمی و سعی میکنه در نهایت آرامشش رو بهتون انتقال بده. این آدما عزیز دلن.
براتون یه همراه از نوع دوم آرزو می کنم.

و البته برای خودم :)

سی تا

روز پانزدهم با خودم و توی دلم میگفتم:

با تو زین سهمگین طوفان کاش یارای گفتنم باشد

هورا

ذوق کودکانه م،دیده میشه و خیلی خوشحالم.

شکر شکر شکر.

جالب

تا اینجا بیشترین کلمه ای که ازش شنیدم «فاز» ئه.. :دی

مثلا اینطوری که منم مثل تو همین فازو دارم.

یا مثلا اره فازشو گرفتم.

بامزه :دی

فروغ جونم

آه بگذار گم شوم در تو 

کَس نیابد ز من نشانه ی من

روح سوزانِ آهِ مرطوبت

بوزد بر تنِ ترانه ی من

آه بگذار زین دریچه ی باز

خفته در پرنیان رویاها

با پر روشنی سفر گیرم

بگذرم از حصارِ دنیا ها..

دانی از زندگی چه میخواهم

من تو باشم تو

پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بُوَد

بارِ دیگر تو

بارِ دیگر تو

«فروغ»